นานๆ ทีขอเขียนชีวิตตัวเองหน่อยนะครับ มันไม่รู้จะระบายที่ไหนแล้ว
ถ้าเกิดคุณเป็นคนที่ชอบน้ำฝน และมักจะดีใจเมื่อฝนตก และอยากอยู่กับสายฝนไปเรื่อยๆ แต่มักจะมีคนมองว่าการเล่นน้ำฝนไม่ดียังงั้นยังงี้ ตากฝนเดี๋ยวเป็นหวัดบ้าง น้ำฝนสกปรกบ้าง "ไม่มีคนปกติที่ไหนเขายืนตาก ยืนเล่นน้ำฝนกันหรอก"
คุณจะทำยังไง
ผู้คนเขาก็บอกให้เรากางร่มเมื่อฝนตก ใช่ เราต้องทำตาม เราต้องฝืนใจกางร่มเดินฝ่าสายฝนทั้งที่เรา อยากจะเดินสัมผัสสายฝนมากกว่า คุณคิดว่ามันฝืนใจหรือเปล่า ผมว่าใช่ และถ้าผมทำ ผู้คนต้องมองว่าไอ้นี่ประหลาดชอบทำตัวเปียกฝน
ผมก็ต้องจำใจที่ต้องถือร่มเดินผ่านสายฝนที่ผมชอบ บางครั้งผมทนไม่ไหว ต้องสะบัดร่มทิ้ง เพื่อที่จะได้อยู่กับสายฝน แล้วไง ผมต้องเดินไปเก็บ และเช็ดถูโคลนที่เปื้อนอยู่เพียงแค่จะได้มีร่มกางกันฝน ให้เหมือนคนอื่นๆ
แล้วเมื่อไหร่จะมีใครเข้าใจว่าการเดินตากฝนไม่ใช่บ้า ไม่ใช่แตกแยก แต่นั่นคือการอยู่กับธรรมชาติที่เรารัก ไม่มีใครรู้หรอกว่า สายฝนเย็นช่ำแค่ไหนและสดชื่นแค่ไหน เพราะคนส่วนใหญ่จะกางร่มเมื่อฝนตก หรือหาที่ร่มเพื่อหลบฝน นั่นคือสิ่งที่คนปกติเขาทำกันเราจึงต้องจำทนที่จะกางร่ม เพื่อจะอยู่ในสังคมได้อย่างปกติสุข
ผมผิดใหม ที่ต้องกางร่ม
แล้วถ้าร่มมีชีวิตจิตใจ มันจะคิดอย่างไร ถ้าผมกางมันเพียงเพราะไม่อยากเป็นตัวประหลาดของคนกลุ่มมาก
...............................................................................................
บล็อกนี้ยังเน้นความบรรเทิงอยู่เหมือนเดิมนะครับ แต่บางครัง ก็อยากระบายความทุกข์บ้างเท่านั้นเอง ก็ขออภัยสำหรับทุกคนที่วันนี้ ผมพูดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง ขอเวลาทำใจนิดหนึ่งแล้วบล็อกนี้จะกลับมาวายเหมือนเดิมครับ สัญญา
สุดท้ายผมก็คงต้องแอบเล่นน้ำฝนต่อไป จะได้ไม่มีใครมาว่าผมได้ว่าผม "เหลือกำคน" เพราะชีวิตผม คือสิ่งที่เขากำหนดให้เป็น
